batıl itikat bunlar azizim

bugünkü konumuz; dün bir arkadaşıma anlatırken farkettiğim, benim aslında herkesin bildiğini düşündüğüm ama pek az insanın bildiği kızsal batıl inançlar efenim.(bu giriş kısmı)

(gelişme)

- Regl olunca tokat yeme: bu sancılı süreç, ağrısız, sızısız, kazasız belasız geçsin diye, ilk kime söylerseniz onun tarafından ivedilikle atılması gereken tokattır. siz daha "böğğğğeeee noluyo yaaee" diye şaşırırken, allah yarattı demeden bir tokat aşk ederler yüzünüze. ben yemedim hiç, yiyenlerin yalancısıyım.

- Baca saydırmaca: bu da yukarıdaki tokat yeme sürecinin hemen ardından yapılması gereken bir süreçtir. kız çatıya çıkartılır, evlerin bacaları saydırılır. ne kadar çok baca sayarsa o kadar kısa sürer adet (trendy adıyla regl) dönemi.

- Göğüse kap/kacak/tencere kapatma: erkeklerin salt hormona dönüştüğü, sizin de yeni çıkmaya başlayan göğüslerinizden utandığınız, orkid esprilerinin havalarda uçuştuğu bir dönemdir. göğüsü çıkmaya başlayan kızın göğsüne -artık istenen boyuta göre- kap/kacak/tencere kapatırlar. artık kapattığınız kabın boyutuna göre göğsünüz ilerde şekil alacaktır.

- Popo kaşımak: süslenip püslenip salına salına gezeceğiniz bir gün anneniz tarafından söylenebilir. "ayyy ne kadar güzel olmuşsun, kıçını kaşı da nazar değmesin" derler. sebep aramaksızın kaşırsınız siz de. (neden Kim Kardashian fotosu koydum ben de bilmiyorum)

- Nişan kurdelesi yemek: arkadaşınızın nişanına katıldığınızda, bekarsanız, nişan kurdelesinden bir parçayı çiğnemeden hap niyetine yutuyorsunuz. ve böyle gökten kısmet yağıyor. nişana katılamazsanız ya da katılacak bir nişan töreniniz yoksa, arkadaşlarınız sizin için bir parça kurdeleyi getirebilirler, ben sordum öyle de kabul oluyor.

Öyle işte (sonuç)

bugün günlerden yağmur

yoğunlardan yoğun geçen bir kaç haftanın ardından biraz daha sakinleşmiş günlerdeyiz. ama bir şeyler değişiyor. sabahları kalkınca mesela gülümsüyorum. "bugün çok güzel bişi olcak sanki lan" gibi bir his doğuyor içime. ritüeller aynı tabi ama bir pırpırlık söz konusu. en son ben gecen bahar böyle olmuştum ama o zaman sebebi vardı. şimdi sebep yok. ölcem mi acaba ya?
istanbul'la ilişkimizin son ayları, sonra aylarca uzak kalıcaz birbirimizden. korkum yok da, rahatına çok düşkün biri olarak, ev bildiğim yerden aylarca uzak kalacağım zamanlarda, mavi sabahlığımdan ayrı kalacak olmak bile sıkıntı veriyor içime. ama vazgeçer miyim gitmekten? asla, hiç vazgeçmedim.
gitmek iyidir. "uyu ki, uyandırayım" demişti bir zamanlar bir adam. ben de diyorum ki "gideyim ki, gelebileyim"

yüzyıllık muayyen

iletişimin bu kadar kolay olup da, insanların birbirinden bu kadar uzak olduğu bir yüzyıl daha yok.

çok adam hiç adamdır

tam tersi var bu deyişin "çok kadın hiç kadındır" diye. ben çevirdim işte, bence cuk oturdu.
artık herkes korkar olmuş birini sevmekten, ilişki kurmaktan. "yatalım, sevişelim ama bak sen benim sevgilim olma" diyesi var herkesin. kızmıyorum da zaten, diyenlerin yaraları var biliyorum. bi tür savunma mekanizması bu. "sevgilim olursan sen benim canımı yakarsın" diyemedikleri için bu tür klişelere gerek duruyorlar. çözümü yok, anlayana aşkolsun. erkekler diyorlar ya "bu kadınları hiç anlamıyoruz" diye. ben de diyorum ki "bu erkekleri hiç anlamıyorum"
demem o ki, siz siz olun, götünüz yemiyorsa, sevgilimsi olma ihtimaliniz bile olmayan bir adamla beraber olmayın. ben anlatanların yalancısıyım. paşa paşa ctesi akşamı evinizde oturup, sütünüzü için uyuyun.
hadi öptüm bay.

adele - bergen paradoksu

sabahtan beri bu şarkı dilimde, durduramıyorum kendimi devamlı söyleyesim geliyor. hani bi türlü bitmeyen şarkılar vardır ya. mesela kayahan'ın ya da nilüfer'in (artık aralarında anlaşsınlar kimin olduğuna dair) mor menekşe şarkısı. durup durup "akşam oldu, dırınım dırınım" diyesiniz gelir. bitmez bi türlü. bir örnek de bu bitmeyen şarkılara "que sera sera" şarkısının sevtap parman'ın o bet sesi ve berbat ingilizcesiyle okudugu "key seraaa seraaa" olan versiyonu dilinize dolanmasıdır. gün boyu kafanızda döner durur. bu konuyu daha sonra ayrıntılı olarak incelenmek üzere bir kenara bırakıyorum şimdilik.

neyse konumuza dönelim. adele kızımızın yanık yanık söylediği "someone like you" şarkısı dilimde sabahtan beri. bir ara sözlerini düşündüm, "anam" dedim "ne arabask şarkı bu la". bi dinleyin dikkatli şimdiye kadar sözlerini hiç düşünmediyseniz benim gibi. yani yabancı arabesk diye bi müzik tarzı olsa bu kızımız alırdı bence bütün ödülleri.



sonra birden aklıma bergen geldi. hani şu, bir zamanlar arabesk'in kraliçesi diye anılan abla. nam-ı diğer "acıların kadını" şarkı da içerik olarak yukardakine çok benziyor zannımca. bu benzetme yüzünden benden nefret edebilirsiniz ama bi bakın allaasen, benzemiyor mu?

"kaybolmuşlar" üstüne bir yazı

bilgisayarımı açıyorum, maillerimi kontrol ediyorum, yeni bir şeyler var mı diye. telefonum her zaman çaldığında duyabileceğim mesafede. pazar günleri gazete alıp yayıla yayıla okumak yerine internet üzerinden okuyorum haberleri. hatta twitter ı bile sırf bu yüzden kullandığım zamanlar oluyor. arkadaşlarım evleniyor, facebook üzerinden davetiye yolluyorlar. biri sevgilisinden ayrılıyor, değişen "ilişki durumu"ndan haberdar oluyorum. birisi whatsapp'tan mesaj gönderiyor. doğumgünlerini bile kaçırıyoruz arkadaşlarımızın bir sosyal medya olayı haberdar etmediği sürece.v.s., v.s. halbuki -şimdi hep öyleymiş gibi gelse de- eskiden böyle değildi.

çok değil, benim de hatırlayabildiğim bir zaman olduğuna göre, 30 yıl öncesine kadar insanlar "konuşur"du. "müsaitseniz, annemler akşama size gelecek" haberini vermek için komşulara evin küçük çocuğu görevlendirilirdi. aşıklar birbirlerine, ellerinin değdiği, kokularının sindiği, kimi zaman gözyaşıyla dağılmış mürekkeple mektuplar yazarlardı. bir kez olsun görebilmek için pencere önünde beklenirdi komşu kızları, facebooktan hafiyelik yapılmazdı.

ben telefonlu dönem çocuklarındanım. hatta ergenliğim ve gençliğimin ilk yıllarında şimdi "sabit" dediğimiz ve çoğu zaman yüzüne bile bakmadığımız telefonlarla sabahlara kadar konuşulurdu. ne radyasyon vardı ne şebeke. çaldırıp kapatan sapıklarımız bile vardı arayanın telefon numarasını gösteren telefonlar çıkana kadar.

sonra cep telefonları girdi hayatımıza. sabahlara kadar konuşulan ev telefonlarının yerini cep telefonları aldı. ve tabiki kısa mesajlar. hangi kız, aşık olduğu adamdan gelen mesajları herhangi bir deftere ya da kağıda yazıp saklamamıştır? silinip kaybolmasından korkardık, çünkü kelimeler hala çok kıymetliydi. birbirimizin seslerini duyar, belki dokunabilmek için o satırlara, gönderilen mesajları kağıtlara yazardık.

aniden internet girdi hayatımıza. MIRC'lar, ICQ'lar. ordan, tanımadığımız insanlarla sabahlara kadar konuşur olduk, karşımızdakinin ne yüzünü gördük ne de sesini duyduk. ama deli gibi heyecanlar yaşadık.

işte iletişim kavramının da bozulmaya başlaması tam da bu zamana rastgelmekte. biz ne zaman bunu, telefonda ya da internette geçen zamanı, arkadaşımızla/sevgilimizle gözgöze dizdize geçen zaman eş tuttuk, ondan sonra hızlı bir şekilde yalnızlaşmaya başladık. her dakika nerde olduğunu söyleme zorunlulukları çıktı ortaya. buluşulacaksa bile, sadece semt adı verildi. "oraya gelince ben ararım seni" dendi.

şimdi çok daha beter günler yaşıyoruz. birbirimizin hayatını facebook üzerinden dikizleyip, "nasılsın" demek için aramak yerine dürtüp, bütün etkinliklerimize arkadaşlarımızı/arkadaş kalmak istemeyip de listeden silince hesap sormasından korktuklarımızı sosyal medya üzerinden çağırır olduk.

ilk başta beden vardı, ses vardı, bakışlar vardı, sıcaklık vardı.
sonra sadece ses kaldı geriye.
sonra kelimeler, 165 karakterlik.
şimdiyle sadece ve sadece sessizlik, iki nokta bir parantezle yapılan gülmeler ve "didi bunu beğendi"ler kaldı geriye.
daha sonrasında başımıza gelecek olandan korkar oldum şimdiden.

o kadar hızlı değişiyor ki herşey. "iletişim" denen işteş fiil, yerini, sessizlik ve yalnızlık denen birinci tekil şahısa bırakıyor git gide bilmiyorum farkediyor muyuz?

facebook hesabımı kapattığımdan beri kendimi "normal" hissediyorum. ne kadar daha direnebilirim buna bilmiyorum. şimdi sırada whatsapp, msn gibi diğer yazışma hesaplarını kapatmak var. özleyen arasın, gelsin. ben burdayım.

siz de bu arada sokaklara çıkın, insanların gözünün içine bakın, onlara dokunun, facebooktan dürtmek yerine, kapısını çalıp gülümseyerek "nasılsın" deyin, msn'den "kara kayıpsın, yoksun ortalarda" diye hesap soracağınıza, iki bira içmeye davet edin, kitap alın, kitap hediye edin, kitap okuyun. okuyun ki kelimelere dokunun, okuyun ki kelimelere, sayfalara kokunuz sinsin, okurken yanına notlar alın ki bir iz kalsın sizden.

anlatabiliyor muyum?

ezginin rakısı

bu şarkıyı ne zaman dinlesem yanına bi ufak rakı açasım geliyor.


Ezginin gunlugu - 1980 sayit

tespit

bir erkek, hayatı boyunca hayal ettiği kadını karşısında görünce, O'nu aldıktan sonra, artık hayal edecek bir şeyi kalmayacağından korktuğu için o kadından köşe bucak kaçabilir(miş) hatta bocalayıp ve devreleri yakıp, kaybetmek için elinden geleni yapabilir(miş) .

bayramlar üzerine bir takım takıntılar

"herkesin bayramını tebrik ederim" diye başlayan facebook yazılarının hastasıyım mesela. bayramdan çok önce hesabımı kapattığım için bu tür "genel" tebriklerin öldürücü darbelerinden bir nebze koruyabildim kendimi. ama yine de altına ad-soyad yazılı cep telefonu mesajlarına karşı yapacak bir şeyim yok. onlara da bizzat ve özel cevaplar veriyorum. genel mesaj atmak bana çok ayıp geliyor nedendir bilinmez. tarz meselesi tabi. bundan hoşlananlar da vardır.

akraba ziyaretleri için "kaçamıyorsanız zevk almaya bakın" demekten başka bir şey diyemiyorum. keza ben de öyleyim. "akraba" denen olguyu çok çözememekle beraber "hısım akraba" nın ne olduğuna dair en ufak bi fikrim yok. sanırım "akraba"nın bir level üstü. yine de hep söylüyorum, yine söylicem "bir insanı sevebilmem ve hayatımda isteyebilmem için akraba olması yeterli bir neden değil"

ölünceye kadar tatlı yemek/yedirmek ritüelleri var bir de. yesen bir dert yemesen bir dert. benim gibi şeker hastası bir insan olarak, bu her defasında insanlara açıklamak zorunda kalmak apayrı bir dert. ama yediğim kadarıyla bazı akrabalarımız gerçekten baklava konusunda çok başarılı, en azından fenalaşmadan önce yediğim kadarıyla güzellerdi.

el öpme durumlarını sanırım çözdüm. entel dantel savaşlara girmeden uzatanın elini öpüyorum valla. hatta ben bile elimi öptürdüm yani o kadar aşama kaydettim. tabi öptürünce para vermek lazımmış, annemin dürtmesiyle öğrendim. bundan sonra kime öptüreceğimi daha iyi düşünmem lazım. bir dahaki bayrama artık.

sonra trafik çilesi denen bir hastalık var, böyle bayram-tatil zamanlarında nüks etmekte. sabahın kör saatlerinde yola çıkıp bu hastalığa teğet geçsem de, köprü de 1 saat beklemek -hatta durmak- gibi bir felaketten kaçamadım. büyük şehrin derdi de büyük oluyor azizim. ama bayramlar ve tatiller bombok.

kurban kesme muhabbetlerine hiç girmicem, çünkü hala elim ayağım titriyor kokuları ve görüntüleri hatırladıkça.

o zaman "herkesin bayramını kutluyorum" Ad Soyad

her ayrılık acıdır

Senden ayrılalı sadece saatler oldu ama yıllar gibi geliyor şimdiden. Bir sabah, arabaya binişin ve hızla benden uzaklaşman hala gözlerimin önünde, uzunca bir süre de aklımdan gideceğe benzemiyor.

Farkındayım, ben karar verdim ayrılmaya. Ama evimde ve hayatımda bu kadar büyük bir yere sahip olduğunu nereden bilebilirdim ki. Evimde hep oturduğun yere bakmamaya çalışıyorum. Masanı da hala kaldırmadım, sanırım bu konuda birinden yardım alacağım. Çok zor geliyor inan bıraktığın boşluğu doldurmak. Seni daha az düşünmek için evimin şeklini değiştirmek bir işe yarar mı bilmiyorum ama deneyeceğim.

Devamlı seninle geçirdiğimiz yılları düşünüyorum. Sadece ikimiz, baş başa sabahladığımız geceleri, sadece senin ve benim bildiğimiz sırlarımızı. İnatlaşmalarımızı hep sen kazanırdın. Seni günlerce ihmal etsem de her gelişimde önce uzunca bir homurdanmadan sonra gülerdin yine yüzüme. Seni, gözünün içine baka baka başkasıyla aldatmama bile ses çıkartmadın. Senin eşyalarını onunla beraber kullanmama bir gün oldun kırılmadın.

“O’nu benden başka kimse anlamaz” derdim hep. Şimdi gittiğin yerde seni anlayanlar var mı acaba? Mutlu musun orada? Beni düşünüyor musun sen de zaman zaman?

Ziyaretine gelebilmeyi çok isterdim. Ama seni başka bir yerde, başka birilerinin sahiplenmesini görmeye dayanamam sanırım. O yüzden gelmeyeceğim. Böylesi daha iyi.

Altı yıldır gözlerimi ayırmadığım, ilgilenemesem de bir gün olsun unutmadığım, evimin başköşesinde yıllardır duran sevgili masaüstü bilgisayarım. Seni aldattığım laptopumda sana yazdığım ilk ve son mektubumdur. 

Gittiğin yerde mutlu ol. Ama bil ki sanırım seni hiç özlemeyeceğim.

gereksiz

"Hayat beni 61 kenara.." (minibüs yazısı)

teşekkürler b. bu muhteşem bilgiyi dağarcığımıza eklediğin için

edit: çok eskiden beri kullanılan bir deyişmiş bu, hatta trabzonspor formalarında yazarmış bir rivayete göre

her derde deva

- yanınızda ya da yakın çevrenizdeyken, asla depresyon, bunalım, darlanma ve bilumum ruh sıkıntısına girmenize asla izin vermez. mutluluk verir.

- bulduğu herhangi bir şeyle (obje önemli değil) saatlerce oyun üstüne oyun oynayabilir. yaratıcılığına hayran kalırsınız.

- öyle bi uyur ki, dünya yansa umurunda değildir. keyfini hiçbir şey bozamaz.

- ve yazılar yazdırır adama, en az "bir adam"ın yazdırabileceği kadar.

pazar şekerleri

bazı adamlar şanslıdır, bazı kadınlar daha şanslıdır.

The Big City Girl

Büyük şehir kızıyım ben. Sabahlarım kuş sesleri yerine, cep telefonumun alarmıyla başlar. Kahvaltı benim için en hızlı geçilmesi gereken bölümdür. Bazen simit bazen bi poğaça, götü göbeği önemsiyorsam sütlü kornfleks yerim. Canım istediğinde özene bezene aldığım kahvaltılık peynirler buzdolabımda bozulur. Buzdolabındaki meyve bölümünün yerini bile bilmem. Ama buzluğum envai çeşit mikrodalgada çözdürüp hızlıca yemek için dondurulmuş gıda doludur.

İnsanları sevmem, kalabalıklardan nefret ederim. Bire bir diyaloga girmeyeceğim bütün ortamlarda kulağımda kulaklığım takılıdır. Son model telefonumda son “trend” “em.pe.üç”ler vardır.  Her türlü ortamdan kendimi izole edebilirim. Ayrıca çok güzel “görmedim” “duymadım” taklidi yapabilirim.

Her daim ya geç kalmışımdır ya geç kalacağımdır ya da geç kalmamak için koşturuyorumdur. Yürüme hızım normal bir insanın koşma hızına yakın bir değerde olup, sağa sola çarptığımda insanlardan özür dilemeye vaktim bile olmaz.

Yarı açık hapishane gibi ofislerde bazen tüm gün güneşi bile görmeden, havanın sıcaklığı hakkında bir fikir yürütemeden zombi gibi çalışırım. Bütün dünyam  bilgisayarımdır. Onu  alırsanız, susuz kalmış çiçek gibi sararır solarım. Gazetelerimi bile internetten okurum, kağıt kokusunu unutalı çok olmuştur.

Ağzımda sıka sıka diş kalmamış olsa bile stresle çok güzel baş ederim. Saatlerce oturmakla kaybettiğim sağlığıma tekrar kavuşabilmek için daha çok oturup daha çok para kazanmak zorundayımdır. Rengim sarıdır, belim ve boynum fıtıklı, midem ülserli ama saçlarım her daim fönlüdür.

Nefret ettiğim insanlara karşı bile iğrenç bir nezaket içindeyimdir. Öyle ya, bu koca şehirde kime ne zaman işinizin düşeceği belli olmaz.

Öğle yemeklerimi dışarıda yemekten midem bozulup durur, besin takviyesi kullanırım hani şu hap olanlarından, ha bi de mutlaka vitamin. Enerjim düşmesin, 12 saat dayanabileyim diye enerji verici hapları da unutmamak lazım tabi.

Hafta içi çocuklar için yatma vakti olarak belirlenen saatlerde evde olurum.  Tahmin ettiğiniz üzere, evde yemek yapamam o saatten sonra. “Oda+kahvaltı hizmeti veriyorum ben” deyip güler geçerim.

Çok daraldığım akşamlar sosyalleşirim. Bir mekana gidip kulaklarım sağır oluncaya kadar yüksek sesli ve ne çaldığı belli olmayan müzikler dinler, o gürültüde duyulabilmek için sesim kısılıncaya kadar bağırarak konuşurum. Asla sarhoş olmam, başıma ne geleceği belli olmaz. Cebimde her daim eve dönecek taksi paramın olmasına dikkat ederim.

Her gün hava durumunu binlerce kez kontrol eder, ertesi gün giyeceklerimi akşamdan hazır ederim. Yanımda her zaman “ihtiyaç halinde” kullanılacak bir hırka/şal/kazak/şapka/şemsiye bulunur.

 İçine makyaj çantası, selpak, ıslak mendil, el kremi, dudak kremi, hijyenik el temizleme şeysi, orkid, ayna, akbil, kol kadar bir cüzdan, güneş gözlüğü, ajanda, kalem, parfüm, anahtar sığdırabilmek için omuriliğimi taşıdığım yöne doğru eğecek ağırlıkta ve büyüklükte bavul kadar çantalar taşırım. Başıma her an her şey gelebilir, tetikte olmak gerekir.

Hafta sonları için hafta içleri para kazanırım. Eğlence kavramım çoğunlukla alkolle birlikte gider. Cumartesilerim içmekle, Pazar günlerim ayılmakla geçer.

Benim şehrim kalabalıktır. İnsanlara çarpmadan saatte 5 km hızla İstiklal Caddesi’nde yürüyebilirim.

Bazı zamanlar sevgilim olur. İlişkimin çoğunu facebook, twitter, whatsapp ve bilumum teknolojik zımbırtı üzerinden yürütürüm. Çoğu zaman yalnızımdır ama. Benim şehrim aşk meşk olaylarını sevmez. Kaldırımları bile sevgililer yan yana yürüyemesin diye tek kişilik yapılmıştır.

Evden çıktığım andan itibaren eve girinceye kadar devamlı para harcarım. Çok kaşıntı içindeysem evden de para harcarım. Kapıcı gelir aidat ister, yemeksepeti’nden sipariş verilir, su biter, internetten alışveriş yapılır. Para her şey demektir bu şehirde.

Ölene kadar alışveriş yapmasam da yetecek kadar kıyafetim vardır ama yine de giyecek hiçbirşeyim yoktur.

Yatağım ve yastığım ortopediktir ama yine de çok zor uyurum.

Su vermeyi devamlı unuttuğum için solmuş çiçeklerim vardır.

Akşamları kitap okuyamayacak kadar kafam dolu olur ve spor yapamayacak kadar yorgunumdur.

Ciğerlerimin yarısında eksoz gazı diğer yarısında ise nikotin vardır.

Uyuyabilmek için haplar, uyanabilmek içinse ayrı haplar alırım.

Ve bunları bir dost sofrasında değil de, bir blog sayfasında paylaşırım.

hasbinallah

şimdi ben buraya bir şeyler yazıyorum ya, üstüne alınıp bana cevap verenler oluyor, çok gülüyorum. bi siktirin gidin yani gerçekten. o kocaman egolarınızı da alıp arkanıza bakmadan kaçın daha vakit varken yoksa ben o şişirilmiş, içi kof egolarınızla ne yapacağımı çok iyi biliyorum.
birine bir şey söyliceksem ben direkt haber veriyorum zaten "bu sana" diye. haber vermiyorsam burda atıp tutup "umarım okuyordur" gibi bir hayalperestliğe girecek değilim. ne yaşım müsait ne de beynim, kusura bakmayın.
illa okuyacaksanız okuyun ve defolup gidin, ama ses yapmayın giderken zira başım ağrıyor.

yol iyidir

en doğru ve en içten (belki de en iyi) yazılarımı hep "yol"dayken yazdım. yol iyidir o yüzden, gitmek lazım yine, düşmek lazım yollara..

bazen

aylar, yıllar, ömürler süren küskünlükleri sadece "özür dilerim" demek sonlandırabilir. öküz olmayana..

haşiye: öküzleri severim, ama insan formunda olanları değil.

şehrime sirk gelmiş lan

iki gündür görüyorum. her sabah yürüdüğüm güzergah üstünde, park olacağını duyunca sevindiğim ama aylar geçmesine rağmen kamyon parkı ya da başbakanlık logolu kömürlerin yığıldığı bir yer olmaktan öteye geçemeyen eski magirus fabrikasının arazisinde sirk kurulmuş efendim. meşhuuurr paris sirkiymiş. güngörenle dalga geçenlere selam olsun, biz de kültürel aktivite yapıyoruz yani, para verseler girmem o çadıra lakin güzel bir şey, ışıklı felan.
200 yıllık bir sirkmiş, dünyaca da ünlüymüş, ofise gelince şöyle bi araştırma yapıverdim. asıl adı "circus balkanski"ymiş ve akrobasisiyle ünlüymüş.
beni bu sirk olaylarına en fazla çeken şey, yaşadıkları göçebe hayat. günümüzde hala göçebe sirk yaşamları devam ediyor mu kesinkez bilemiyorum ama seyrettiğim bütün filmlerdeki sirk ahalisine özenmişimdir. binlerce kez sirkte yaşama hayali kurmuşumdur. hatta çocukken baktığım pek çok hayvanı "eğitmeye" çalışırken sakatlamanın kıyısından dönmüşümdür.dolayısıyla benim sirkte yaşama hayallerim beceriksiz kedilerim, köpeklerim, kuşlarım yüzünden daha başlamadan bitmiştir.

geçen kış bi sirke gitmiştim, ya sirk çok küçüktü ya da ben fazla büyüktüm, hiç beğenmedim. görselliğin dibine vurmuş bir dünya da, kılıç üstünde dengede durmaya çalışan insanlar pek bi komik gelmişti bana. ama ben sirkte çalışan biri olsam kesin çok alkış alırdım.

bu akşam da ordan geçicem, daha gösterilere başlamadan bir gidip baksam mı acaba. çok fena gidip onlarla konuşasım var, hatta gösteri bittikten sonra ne yapıyorlarsa onlara katılasım var, ama onlar benim kadar esnek olmayabilirler, yabancıları sevmez insanlar.

Siz yine de bilet almak isterseniz fotoğrafa tıklayabilirsiniz.

vasiyetimdir, ölünce beni böyle 'gömün'

K.FA 1500